Günümüz işletmelerinin kıyasıya rekabet yaşadıkları bir pazarda şirketlerin, rekabetten sıyrılıp müşteri memnuniyeti sağlayarak, sadık müşteri portföyü oluşturabilmesi, müşterilerin ortak beklentileri olarak karşımıza çıkan ürünün zamanında teslimi ve tüketicinin ürünü daha düşük fiyata satın alması ile ilgilidir.
Bu anlamda, işletmelerde uygulanması gereken en önemli üç faktör; işçilik, kullanılan malzeme ve makinelerin doğru bir üretim planı ile yapılandırılmasıdır. Bunun sağlanmasındaki en kestirme yol ise işletmelerin bulunduğu sektör ve kendi şirket ölçeğine uygun bir ERP Paketi kullanmalarından geçmektedir.
1960′lı yıllarda bilgisayarların işletmelerde yaygınlaşmasıyla birlikte ilk MRP (Material Requirements Planning-Malzeme İhtiyaç Planlaması) yazılımları kullanılmaya başlandı. Bu sistem ilk zamanlarda oldukça basitti ve sadece ürün ağaçlarını ve stokları kapsıyordu.
MRP sistemi 1980′li yıllarda üretim işletmelerinin üretimle ilgili bütün faaliyetlerini (satın alma, üretim planlama, kalite kontrol, muhasebe, stok yönetimi…) kapsamaya başladı. Bu sistem ilerledikçe MRP II (Manufacturing Resources Planning-İmalat Kaynakları Planlaması) adını aldı.
1990′lı yıllara geldiğimizde ise artık bu sistemler sadece üretim sektörünü değil aynı zamanda hizmet veren sektörleri de kapsamaya başladı. Yönetim sisteminin kapsadığı sektörlerin artmasıyla doğru orantılı olarak faaliyet birimleri de arttı (servis, bakım, insan kaynakları…). Bu geniş ölçekli ve daha kapsamlı sistemlere ERP (Enterprise Resource Planning-Kurumsal Kaynak Planlaması) denildi.
2000′li yılların başlarında ise mevcut ERP sistemlerine işletmenin ihtiyaçlarını ve müşterilerin ihtiyaçlarını karşılayacak daha kapsamlı kavramlar eklendi. Bu kavramlar; CRM (Customer Relationship Management-Müşteri İlişkileri Yönetimi), SCM (Supply Chain Management- Tedarik Zincir Yönetimi) ve İşletme Zekası (BI) gibi kavramlardı. Bu kavramlarla daha da genişleyen ERP sistemleri ERP II adını alarak yeni konsepte geçiş başladı.
